Idea

Kwartalnik teatralny „nietak!t” <inne strony teatru>, wydawany przez Fundację Teatr Nie-Taki powstał na początku w 2010 roku jako pismo darmowe, rozdawane głównie w środowisku teatralnym i studenckim. W ciągu 2 lat dzięki uporowi redakcji i dużemu zainteresowaniu i poparciu środowiska pismo stało się jednym z zaledwie kilku wydawnictw teatralnych dostępnych w szerokiej dystrybucji ogólnopolskiej (sieć sklepów Empik, kawiarnie literackie, sprzedaż internetowa, prenumerata). Jednocześnie „nietak!t” nie powiela wzorców i tematyki z pism wcześniej na tym rynku obecnych, wypełniając w ten sposób lukę, jaka od dawna istniała w obszarze opisu teatru. 

Największą wartością ideową kwartalnika jest jego zainteresowanie obrzeżami teatralnymi, czyli wszystkimi zjawiskami, które nie dają się sklasyfikować w obrębie obowiązującej teatralnej mody. Do tej pory na rynku czasopism kulturalnych zjawiska takie opisywane były sporadycznie, a przez to traciły możliwość dotarcia do szerokiego kręgu odbiorców i mówiąc kolokwialnie – wypadały z obiegu. Odwieczna unia między prestiżowymi festiwalami i gazetami teatralnymi, wspierającymi największe i najbardziej popularne w danym czasie nazwiska i zespoły doprowadziła do marginalizacji tych, które często od lat tworzą sztukę oryginalną na najwyższym poziomie artystycznym. Nie negując oczywistego modelu podziału kultury na mainstream i obrzeża, zauważamy jednak konieczność istnienia opozycyjnej siły w obowiązującym, czasem schematycznym myśleniu i pisaniu o teatrze.

Aby stać się taką siłą „nietak!t” zajmuje się następującymi tematami:

  • różnorodnością języka teatralnego, co oznacza, że nie hierarchizujemy estetyk i narzędzi, jakimi posługują się artyści by wyrazić siebie na scenie. Dlatego równie ważne (jeśli nie ważniejsze przez częsty brak zainteresowania) są dla nas zjawiska takie jak teatr tańca, pantomima, teatr lalkowy itp. Siódmy numer „nietak!tu” w znacznej mierze poświęcony jest teatrowi tańca i tanecznej improwizacji
  • zjawiskami z teatralnej kuchni, oraz tym wszystkim, co nieodłącznie  towarzyszy samemu spektaklowi. Najnowszy numer dotyczyć będzie muzyki teatralnej (w formie wywiadów z najznakomitszymi jej twórcami i wykonawcami), a jeden z planowanych na następny rok posiadać będzie blok tekstów i rysunków dotyczących scenografii. Teatralna kuchnia to także stały dział „nietak!tu”, w którym głos oddajemy na co dzień niewidocznym ludziom teatru – akustykom, garderobianym, archiwistom, oświetleniowcom itd.
  • polskimi zespołami i twórcami, którzy od lat tworzą teatr według własnej, oryginalnej wizji i nie poddają się wymogom bardzo szybko zmieniających się we współczesnym teatrze wzorców. Tacy artyści – często świetnie rozpoznawani, a kiedyś odnoszący medialne i festiwalowe sukcesy – dziś zepchnięci zostają do teatralnego lamusa przez nowych, młodych twórców. W tym obszarze najciekawszy był dla nas numer szósty kwartalnika, w którym opublikowaliśmy blok nieznanych wcześniej tekstów autorstwa Lecha Raczaka, a także numer piąty poświęcony w dużej mierze surrealistycznemu Teatrowi Cinema z Michałowic z dodaną płytą ze spektaklem Albert Lux. Oprócz działów tematycznych w każdym „nietak!cie” publikowane są pojedyncze teksty o takich właśnie tetrach i twórcach.
  • zagranicznymi zjawiskami teatralnymi, które w Polsce są mało znane, albo zupełnie egzotyczne. Jeden z numerów w licznych tekstach opisywał teatr indyjski, a ponadto w piśmie pojawiały się artykuły o teatrach: portugalskim, perskim, szwedzkim, żydowskim, hiszpańskim, łotewskim, ukraińskim, bułgarskim itd. Najczęściej był to opisy zagranicznych poza-mainstreamowych zjawisk, a także relacje z międzynarodowych festiwali.
  • młodymi inicjatywami oraz doświadczonymi teatrami niezależnymi, których działalność w pierwszej kolejności nastawiona jest na satysfakcję z tworzenia i pasję, a nie osiągnięcie ogólnopolskiego sukcesu. W tej grupie mieszczą się także zjawiska, dla których teatr jest narzędziem społecznym – i tak np. jeden z planowanych numerów na następny (2012) rok poświęcony zostanie  teatrowi edukacyjnemu i terapeutycznemu.


Pokazywanie teatru z najróżniejszych możliwych stron, to podstawowe założenie redakcji „nietak!tu”. Drugim, niemniej ważnym, jest popularyzacja sztuki teatru i dotarcie do czytelników spoza branżowego kręgu. W tym celu szukamy autorów zainteresowanych pisaniem „lekkim”, dostępnym i nienaukowym, choć oczywiście merytorycznym. Zadaniem naszym jest nie tylko udokumentować, ale także zainteresować, zaskoczyć, a czasami także zabawić czytelników. W tym kontekście „nietak!t” spełnia funkcję edukacyjną a także wpływa znacząco na rozpowszechnianie sztuki teatru, jako jeden z niewielu bowiem na rynku odcina się od wzorców pisania naukowego, przeznaczonego tylko dla znawców tematu. Ideę popularyzowania dopełniają także dodatki dołączane do pisma, takie jak: płyty z mało znanymi spektaklami, mapy teatralne, płyty z muzyką itp.

Założenie innego wzorca pisania o teatrze wpływa także na rozwój form takiego pisarstwa, a także daje możliwość autorom artykułów na nieskrępowany rozwój w obrębie dokumentacji czy krytyki teatralnej. Z tego powodu „nietak!t” stał się także platformą kształtowania warsztatu dla młodych krytyków teatralnych i wyzwaniem przełamywania dotychczasowych pisarskich schematów dla krytyków dojrzałych. Dodatkowo „nietak!t” promuje młodych artystów plastyków i grafików, którzy mają możliwość zaprezentowania swojej twórczości, współpracując przy tworzeniu szaty graficznej poszczególnych numerów.

Osoby zainteresowane współpracą z nami prosimy o kontakt:

Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript.

template Joomla